Erdogan als moderne dictator

Al enkele weken weet de Turkse president Erdogan de aandacht naar zich toe te trekken. Dagelijks verschijnt hij in onze kranten en op sociale media omwille van zijn gedurfde en radicale uitspraken. De recentste aanslag, die plaatsvond in Londen, volgde kort op zijn uitlating dat Europeanen nergens meer veilig over straat konden lopen als ze zo zouden doorgaan. Kan dit worden aanzien als louter toeval of zit hier meer achter? De Turken krijgen al dan niet het voordeel van de twijfel, maar het is op zijn minst een ongelukkige woordkeuze van de Turkse president.

Zijn partij, de Partij voor Gerechtigheid en Ontwikkeling (AKP), meldde dat de recentste uitspraak niet als bedreiging, maar als waarschuwing gold. Onze media zou zijn uitspraak namelijk hebben verdraaid.

Op deze manier is het natuurlijk moeilijk voor ons om te achterhalen wat Erdogan bedoelt met zijn uitspraken. Voor hem is het op zijn beurt natuurlijk makkelijk om te zeggen dat hij het beste met ons voor heeft. Ik vermoed dat Erdogan hiervoor lessen heeft gevolgd bij onze goede vriend Trump. Beiden blijken ze meesters te zijn in het achteraf zelf verdraaien en aanpassen van hun uitspraken. Maar welke uitlatingen mogen we dan wel au sérieux nemen vraag ik me af. Wou Erdogans adviseur Yigit Bulut ons ook geruststellen en waarschuwen toen hij zei dat Turkije beschikt over langeafstandsrakketen waarmee Europa bestookt zou kunnen worden?

 

Nieuwe nazi’s

Erdogans radicale uitspraken zorgen er voor dat we hem steeds meer als een dictator aanschouwen. Uiteraard is hij niet van dezelfde mening en vindt zichzelf echter een groot democraat die zelfs Europa de les kan lezen over wat democratie werkelijk is. Zolang wij hem een dictator blijven noemen, noemt hij de Europese leiders nazi’s en fascisten.

Vooral Nederlanders en Duitsers zijn het doelwit van Erdogans uitspraken. De Turkse minister van Buitenlandse Zaken was er niet welkom omdat zowel Nederland als Duitsland vinden dat het Turks referendum, dat de weg vrij moet maken voor een presidentieel stelsel, bedoeld is om de politiek en samenleving te ondermijnen. Dit zou er voor kunnen zorgen dat de macht van president Erdogan vergroot, waardoor hij ook een grotere invloed zou hebben op onze politiek.

Ergens kan ik Erdogans frustratie wel verstaan. In Nederland werd er betoging van tienduizenden Koerden toegelaten, maar Erdogans ministers zouden de kans niet krijgen om hun eigen zegje te komen doen. De politie trad ook niet op toen enkele demonstranten met vlaggen van PKK zwaaiden. Wat maakt deze demonstratie dan zo verschillend en waarom stond men deze dan wel toe?

Nu Erdogan niet in staat is om bij ons baas te komen spelen, slingert hij kinderachtige verwijten naar ons hoofd door ons uit te schelden voor fascisten. Hij heeft er dus niets beter op gevonden dan (u raadt het al) te dreigen met nog meer vreemde en gedurfde uitspraken. Nederland zal volgens hem de prijs betalen voor de schaamteloze behandeling die de Turkse minister moest ondergaan.

 

Mensenrechten

Nog geen twee weken geleden volgde één van de meest opmerkelijke uitspraken. Erdogan beschuldigde Nederland van de genocide in Srebrenica, Bosnië. In 1995 waren Nederlandse blauwhelmen aanwezig in Srebrenica en konden ze de afslachting van 8.000 Bosniërs niet voorkomen. Erdogan probeerde de wereld wijs te maken dat de Nederlandse blauwhelmen verantwoordelijk waren voor de massamoord. Zoiets komt natuurlijk hard aan, maar iedereen weet ongetwijfeld beter dan deze uitspraak te geloven. Het valt echter te betreuren dat de Europese Unie hier oorverdovend stil bij blijft. Niemand durft openlijk te reageren en tegen Erdogan in te gaan, vermoedelijk om de afspraken met betrekking tot het terugzenden van vluchtelingen niet in het gedrang te brengen. Hopelijk komt Europa snel tot het besef dat een land als Turkije, met een dictator dat zichzelf als voorbeeldig democraat beschouwt, niet thuis hoort in de Europese Unie.

 

Wat Erdogan vergat te vermelden, is dat Turkije praktisch koploper is in het schenden van mensenrechten, vergeten we niet hoe het Ottomaanse Rijk meer dan 1 miljoen Armenen uitmoordde in 1915. Misschien mogen we niet te streng zijn voor Erdogan en het hem ook niet kwalijk nemen. Hij is namelijk niet al te goed in het doorgronden van zijn uitspraken en kijkt nooit verder dan dat zijn neus lang is. Dit doet verdacht veel aan iemand denken…

In Nederland is men alvast niet te spreken over de Srebrenica-uitspraak. De Nederlandse premier Mark Rutte noemt het “walgelijke geschiedvervalsing” en noemt Erdogans gedrag “stijlloos”.

In de beginjaren van Erdogans leiderschap boekte Turkije vooruitgang op het gebied van mensenrechten. Toch slaagde de Turkse president er in om de vrijheid van meningsuiting op gewelddadige wijze de mond te snoeren. Sinds de mislukte staatsgreep van 2016 werden maar liefst 43.000 mensen gearresteerd wegens vermoedelijke banden met Fethullah Gülen, de Turkse prediker die beschuldigd wordt van het orkestreren van de poging tot staatsgreep. Dit doet denken aan de nazistische gebeurtenissen die plaatsvonden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

 

Vrouwenrechten

Als er één groepering is van mensen die het moeilijk heeft in het hedendaagse Turkije, dan zijn het de vrouwen. Hun rechten worden niet erkend en ze krijgen het steeds zwaarder te verduren in het moderne Turkije (hoewel ik niet zeker ben dat de woorden ‘modern’ en ‘Turkije’ samen in één zin passen). Het steeds sterker worden van het islamitische geluid zorgt er voor dat de rechten van de vrouw nog meer in het gedrang komen.

Het verdubbelen van huiselijk geweld tegen vrouwen in Turkije is op zijn minst schokkend te noemen. Aanhangers van Erdogans beleid die in Europa wonen weten maar al te goed dat ze het hier beter hebben, maar durven of willen dit niet toegeven. Hun kledij, rode nagellak en make-up zouden in hun thuisland namelijk worden aanzien als ‘hoerig’.

 

Democratie op zijn Turks

“Jullie weten niet wat democratie is”, luidden de woorden van Erdogan. Als Europa zou besluiten om Turkije toch toe te laten tot de Europese Unie, dan moeten we misschien toch maar het voorbeeld van de Britten en hun Brexit volgen. Wie weet hou onze democratie er zal gaan uitzien eens Erdogan de touwtjes hier in handen heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *