[Opinie] Hiphop’s got 99 problems and misogyny is one

2016-02-25 17_51_50-Foto's

I would always defend hip-hop. But the more I grew and the more I learned about sexism and violence and homophobia, the more those lyrics became unacceptable to me, and I began to become more conflicted about the music that I loved.” Ik kan het niet meer eens zijn met de Amerikaanse filmmaker Byron Hurt.

Wanneer ik praat over mijn onvoorwaardelijke liefde voor hiphop trekken mensen vaak grote ogen. “Maar allé, gij zijt toch een feministe?” luidt het dan snel. Toegegeven, ik begrijp hun reactie. Maar moet het ene het andere uitsluiten? De laatste jaren waren er inderdaad weinig voorvallen om het tegendeel te bewijzen, dat geef ik toe. Rick Ross zijn ‘U.O.E.N.O’, waarin hij vol trots rapt over hoe hij een meisje drogeert, ‘Straight Outta Compton’ dat een rooskleurige versie van het gangsterleven toont, en het album ‘Yeezus’ van Kanye West niet te vergeten, waarin hij vrouwen reduceert tot louter naamloze lustobjecten. “But I got her back in and put my dick in her mouth”. Teksten die het feminisme ongetwijfeld een aantal decennia terugdringen.

Het feit dat ik hiphop ‘consumeer’ betekent duidelijk niet dat ik klakkeloos de hele gedachtegang goedkeur. Dat kan ik niet genoeg benadrukken. Als ukkie draaide ik Tupac Shakur zijn dubbel-cd grijs, pronkten posters van Public Enemy op mijn roosgeverfde kamertje en zong ik The Pharcyde foutloos mee. Dat geldt nog steeds, behalve dat roosgeverfde kamertje dan. Misschien was ik te jong om de misogynistische ondertoon te begrijpen? Misschien heb ik er altijd voor gekozen om het me niet te laten raken? Of was ‘mijn’ hiphop van toen niet de hiphop van nu?

‘Yes I do the cooking, yes I do the cleaning. Yes you be the boss and yes I be respecting.’ Niet bepaald de rechten waar suffragettes voor vochten.

Een sluitend antwoord kan ik jullie helaas niet geven, enkel een aantal bedenkingen. Tegenwoordig associëren we hiphop al te snel met badboys in witte sneakers, brede broeken en vooral veel bling bling. De vrouwelijke rappers vergeten we. Is dat ook niet een beetje seksistisch van ons? ‘Mijn’ hiphop bestaat uit vastberaden vrouwen die stevig in hun schoenen staan en vooral geen blad voor de mond nemen. Vrouwen die hun seksualiteit tonen én andere vrouwen duidelijk maken dat dat absoluut oké is. Denk: TLC, Lauryn Hill, Queen Latifah, Monie Love en Salt-N-Pepa. Helaas lijkt dit type hiphop een reliek van het verleden.

Wat veranderde er dan vraag ik me af. Wat gebeurde er de laatste decennia? We moeten niet alleen de vinger naar de mannelijke artiesten wijzen, want ook vrouwen maken zich schuldig aan seksisme. De 21ste eeuw zegende (of vervloekte?) ons met Nicki Minaj, een sterke vrouw die voor feminisme pleit en niet bang is om een beetje bloot te tonen. Toch lijkt ook Nicki soms seksualiteit met seksisme te verwarren. ‘Yes I do the cooking, yes I do the cleaning. Yes you be the boss and yes I be respecting.’ Niet bepaald de rechten waar suffragettes voor vochten.

Educatie op een vette beat. Daarom hou ik van hiphop, ook al haat het ons – vrouwen – soms.

Nu, ik ga geen pleidooi voeren tegen Nicki Minaj, mijn punt is gewoon: misschien moeten we het probleem groter bekijken. Historisch, maatschappelijk, sociaal. Wordt het opgelegd door de producers, door de managers? Of verkopen feministische lyrics nu eenmaal minder? In het laatste geval ligt de schuld grotendeels bij ons, de fans.

Of zijn we te selectief in ons oordeel? Bekritiseren is soms gemakkelijker dan bejubelen. Negativiteit overschaduwt al snel. Misogynie lijkt in onze eeuw inmiddels onlosmakelijk verbonden met hiphop, maar het kan ook anders. Er zijn meer dan genoeg mannelijke artiesten om dat te bewijzen: Wu-Tang, NAS, The Pharcyde, Jurassic 5… en daar stopt het lang niet.

Hiphop is zeker en vast provocerend, maar ook intrigerend. Het is food for thought en leidt tot zelfreflectie. Educatie op een vette beat. Daarom hou ik van hiphop, ook al haat het ons – vrouwen – soms.

Geef een reactie