[Column] Bittere Ochtenstond

KuifjeHet is 22 maart en ik word wakker van een sms. Mijn moeder: “Hey, alles goed? Heb je het gehoord, aanslagen op de luchthaven.” Verdwaasd klim ik uit bed, mijn vriend Dario snurkt nog verder. Ik strompel slaapdronken door de gang naar de living waar ik mijn laptop aan zet. Twitter springt open en het scherm vult zich met een kluwen van berichten. Explosies, doden, terroristen, hét rampscenario. Terwijl het laadbalkje van het extra livejournaal vooruit kruipt en ik weer naar Twitter navigeer, klinkt mijn beltoon. Het is opnieuw mijn moeder, die wil weten of ik naar Brussel ga vandaag. “Alle lessen gaan voorlopig door,” lees ik voor, “dus tenzij dat nog verandert, ga ik vanmiddag naar Brussel, ja.” Ik moet het twee keer herhalen, mijn stembanden zijn nog niet helemaal wakker. Een halve seconde stilte aan de andere kant van de lijn. “Ik denk dat je beter thuis blijft”, zegt mijn moeder met timide stem. Ik besluit af te wachten hoe de situatie er straks uitziet en bedank haar om te bellen. Het Journaal meldt nu minstens een dode en een tiental gewonden op de luchthaven. Er is sprake van bommen in de metrohaltes van Schuman en Brussel-Centraal. Later blijkt dat het om Maalbeek gaat. Veel woorden over weinig zekerheden.

Een halve seconde stilte aan de andere kant van de lijn. “Ik denk dat je beter thuis blijft”, zegt mijn moeder met timide stem.

De kater schurkt met kromme rug tegen mijn been aan, hij heeft zijn ontbijt nog niet gekregen. Ik sta op en gooi wat kattenbrokken in zijn bakje. Hoe gelukzalig, denk ik, dat hij niet weet wat bommen zijn. Mijn blik glijdt door de deuropening naar het bed, waar Dario nog slaapt. Ik ga naast hem zitten en aai zijn schouder tot hij zijn ogen opent. “Hey. Er is een Aanslag geweest op de luchthaven.” De grote A is onvrijwillig, ik schrik van mijn plechtige toon. “Zaventem?”, fronst Dario. “Ja. En ook op de metro, Schuman en Maalbeek, zeggen ze.” Dario gaat rechtop zitten. “Schuman? Dan moesten ze de Europese instellingen hebben. Veel doden?” Ik haal mijn schouders op. “Voorlopig nog maar eentje op de luchthaven, maar het zullen er vast meer worden.”

We luisteren samen naar het journaal terwijl ik in de keuken thee zet. Il faut des rites. Er heerst verwarring in de hoofdstad, en bijgevolg ook bij de nieuwsdienst. In de ogen van het nieuwsanker staat een ernst die mij nog nooit eerder was opgevallen. De hele dag blijf ik het journaal volgen. Al snel blijk ik de omvang van de ontregeling te hebben onderschat en mijn moeder is dan ook opgelucht als ik haar laat weten dat de les niet doorgaat en ik dus thuisblijf. Als we eindelijk gaan slapen staat de balans op meer dan dertig doden, ruim honderd gewonden en veel te veel afschuwelijke beeldfragmenten van de ramp.

Vandaag raakt men ons in het Europese, Belgische, Brusselse hart.

Mijn ouders hadden vroeger een kast vol videocassettes. De meeste waren kinderfilms met hoezen in felblauw of pastelgeel. Maar op de onderste plank stonden enkel zwarte cassettes, een paar in een doorzichtige hoes maar de meeste gewoon bloot, met een witte sticker op de zijkant. In het nette schoonschrift van mijn moeder stonden daarop de namen van telkens twee of drie televisieprogramma’s geschreven die ze had opgenomen met de videorecorder. Eén video was getiteld ‘torens New York’. Het was de enige keer dat mijn ouders ooit het journaal getapet hadden. Het was ook een van de zeldzame keren dat ze de regel ‘geen televisie bij het eten’ met voeten traden. Wij aten die dinsdag in stilte bij het nieuws van zeven uur. Ik was zeven lentes jong en begreep bitter weinig van de gebeurtenissen. Maar de rest van die week hing er overal een soort kerksfeer. De volwassenen praatten wat stiller, hun schouders hingen ietsje lager. Er was een voor en een na 9/11. Amerika was dan wel oneindig ver in afstand, in ons hart waren wij allemaal een klein beetje Amerikaan. Vandaag raakt men ons in het Europese, Belgische, Brusselse hart. Mijn zus is zwanger. Haar kind zal binnenkort geboren worden in een ander België. Een België na 3/22.

Geef een reactie