[Edito] -Ismes

‘Ni l’un ni l’autre, bâtard tu es, tu l’étais et tu le restes.’ De lyrics van Stromae hadden nooit meer betekenis dan nu. De vluchtelingencrisis verhit de gemoederen tot ongekende temperaturen. Syriërs, Irakezen en Afghanen worden door een bange blanke kustburgemeester onwettig uit het openbaar zwembad geweerd, en gouverneur Decaluwé tikt de doodbrave pastoor van Zeebrugge op de vrome vingers, omdat hij ze te eten wil geven. Maar Stromae’s lyrics zijn niet alleen van toepassing op de vluchtelingen: in dit tijdsgewricht is iedereen wel ergens een ‘bâtard’. Bruce Jenner wordt Caitlyn. De Oscars zijn te wit, de Pieten dan weer te zwart. In het voetbal worden niet-Europese spelers benadeeld via een discriminerend systeem van werkvergunningen. Uit onderzoek is gebleken dat migranten minder goede zorg krijgen in de Vlaamse ziekenhuizen. Zelfs de journalistiek, die normaal gesproken een baken van kritisch denken zou moeten zijn, ontsnapt er niet aan: ondanks verwoede pogingen is de sector nog altijd overwegend een mannenwereld.

Discriminatie komt voor in allerlei vormen en maten. Doorgaans zijn het –ismes: Racisme, seksime, ageism, of wat dacht u van de nieuwste in het rijtje: ableism. Van de eerste twee heeft u ongetwijfeld al wel eens gehoord. Misschien heeft u ze zelf al vanop de eerste rij mogen meemaken. Ook de derde is voor een groot deel van de Belgische bevolking al lang geen onbekende meer. Denk maar aan de vele vijftigers die na het sociale bloedbad bij Ford Genk nergens meer aan de slag kunnen. Bij de laatste soort, ableism, richt de discriminatie haar pijlen op al wie fysieke en/of mentale beperkingen heeft.  

Toch glipt er af en toe iets tussen de mazen van het net. Actrices als Viola Davis, die als eerste Afro-Amerikaanse actrice ooit de Emmy voor beste vrouwelijke hoofdrol in een dramaserie in ontvangst mocht nemen. Of Zach Miko, het eerste mannelijke model met dadbody die het mag gaan opnemen tegen zijn van indrukwekkende sixpacks voorziene collega’s. Maar succes heeft vele vaders, en dus zal het waarschijnlijk nog wel even duren vooraleer modellen zoals Miko de catwalks sieren. En vooraleer actrices als Viola geen witte raven meer zijn omwille van hun zwarte huidskleur, maar omwille van hun talent.

Geef een reactie