Kinshasa Electric: Wanneer dans tegenstellingen overstijgt

©Bart Grietens
©Bart Grietens

Het is muisstil. Enkele toeschouwers schuiven ongeduldig heen en weer op hun stoel. Een dame op de eerste rij probeert in het halfduister krampachtig haar jas uit te trekken zonder daarbij een elleboogstoot aan haar buurman uit te delen. Ze zucht. Hij wil niet opschuiven en zij wil niet rechtstaan. De voorstelling kan elk moment beginnen.

Een eerste zware beat in een nachtclub in Kinshasa. Drie mannen rennen het podium op. Ze laten hun ogen zenuwachtig door de zaal gaan. De spanning is te snijden. De mannen zwaaien met hun armen en gooien hun benen in allerlei rare kronkels. Het ziet er pijnlijk, maar tegelijkertijd ook heel erg sierlijk uit. “Kinshasa Electric” heet het spektakel. De Canadees-Poolse choreografe Ula Sickle bedacht het concept twee jaar geleden nadat ze gefascineerd raakte door de uitgaanscultuur van de Congolese hoofdstad. In de voorstelling probeert ze traditionele Afrikaanse dansen te vermengen met internationale muziek.

De mannen zwaaien met hun armen en gooien hun benen in allerlei rare kronkels. Het ziet er pijnlijk, maar tegelijkertijd ook heel erg sierlijk uit.

De mannen springen, dansen en rennen. Ze zweten zich te pletter terwijl het publiek toekijkt, lacht en soms de adem inhoudt. “Bâtard, tu es, tu l’étais, et tu le restes.”
Stromae verwoordt perfect wat de mannen uitbeelden. Of omgekeerd. De dansers vertellen een ontroerend verhaal. Over hun huidskleur, die niet blank is. Over hun toekomst, die ze rooskleurig inzien. Over liefde die noch kleur-, noch ras-, nog cultuurgebonden is. Ze zeggen niets, de bewegingen vertellen alles.

Plots staat een jonge vrouw op het podium. Haar huidskleur is donker. Haar kledij kleurrijk. Haar kroeshaar rust in een dikke dot boven op haar hoofd. De muziek begint opnieuw en een warme soulstem vult de zaal. Zonder enig probleem haalt ze de hoge noten. De dansers bewegen rond haar als leeuwen rond een prooi, hun gezichtsuitdrukkingen zijn strak. Ze stampen zo hard met hun voeten op de grond dat de tribune davert. Steeds sneller. Steeds harder. De muziek is nauwelijks hoorbaar. Een laatste beweging. En een oorverdovend applaus vult de zaal.

Geef een reactie